فیروز محمودی جانکی؛ آزاده صادقی
دوره 12، شماره 10 ، بهمن 1394، ، صفحه 155-194
چکیده
در این نوشتار، دیدگاههای حقوقی پیرامون رفتار کسانی بررسی میشود که با اعتقادی صادقانه و در عین حال معقول، خطر تهاجم از سوی کسی را احساس میکنند که در واقعیت، اینچنین نبوده است و در پی این احساس خطر، ...
بیشتر
در این نوشتار، دیدگاههای حقوقی پیرامون رفتار کسانی بررسی میشود که با اعتقادی صادقانه و در عین حال معقول، خطر تهاجم از سوی کسی را احساس میکنند که در واقعیت، اینچنین نبوده است و در پی این احساس خطر، اقدام به دفاع از خویش میکنند. وضعیت حقوقی و حکم این نوع دفاع چیست؟ دو دیدگاه به عنوان مهمترین دیدگاهها دربارۀ این موضوع وجود دارد. دیدگاه اول، عمل مرتکب را در حوزۀ علل رافع قرار داده و دیدگاه دوم، عمل وی را دفاع مشروع دانسته است. این موضوع از دیدگاه نظام حقوقی ایران و فقها نیز مورد بررسی قرار گرفته است؛ برخی به مدافع ظاهری امکان دفاع از خویش را میدهند و برخی خیر، ولی نظام حقوقی ایران رویکرد روشنی را در قبال موضوع اتخاذ نکرده است. نتیجۀ تحقیق این است که دفاع مشروع ظاهری میتواند با وجود برخی شرایط از جمله تقصیر مهاجم ظاهری در به اشتباه انداختن مدافع ظاهری و اعتقاد معقول مدافع ظاهری به وجود خطر، جزء علل موجّهه باشد و با وجود برخی شرایط دیگر از جمله عدم تقصیر مهاجم ظاهری در به اشتباه انداختن مدافع ظاهری و اعتقاد معقول مرتکب به وجود خطر، جزء علل رافع مسئولیت کیفری به شمار رود.
