نوع مقاله : پژوهشی
نویسندگان
1 گروه حقوق، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران.
2 استادیار، گروه حقوق، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
3 دانشیار، گروه حقوق، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
چکیده
پژوهش حاضر با هدف واکاوی چالش تعارض میان حق مواجهه متهم با شهود و ضرورت کارآمدی عدالت کیفری در رسیدگی به جرایم بینالمللی انجام شده است. این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش اساسی است که دیوان کیفری بینالمللی چگونه توازن میان حقوق متهم و اجرای عدالت را در برخورد با پروندههایی که متهمان آن از قدرت سیاسی برخوردارند و منجر به ترس شهود از شهادت حضوری میشوند، برقرار مینماید. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و استناد به رویه قضایی دیوان کیفری بینالمللی صورت گرفته است. در این مسیر، با بررسی تطبیقی پروندههای «روتو» و «الحسن»، نحوه تفسیر قاعده ۶۸ آیین دادرسی و ادله و سیر تحول رویکرد دیوان در پذیرش شهادتهای غیرحضوری در پرتو ماده ۶۷ اساسنامه رم و اصل برابری سلاحها مورد تحلیل و واکاوی قرار گرفته است. یافتهها نشان میدهد که در پرونده روتو، دیوان با منع اعمال عطفبهماسبق نسخه اصلاحی قاعده ۶۸ و تفسیر به نفع متهم، استفاده از اظهارات پیشین شهود را محدود کرد و در نتیجه، با ضعف ادله جایگزین، پرونده به بنبست رسید. در مقابل، در پرونده الحسن، دیوان با رویکردی تفکیکی و منعطف، میان قابلیت پذیرش و وزن اثباتی ادله تمایز نهاد و از رد مطلق شهادت غیرحضوری فاصله گرفت. تحول رویه دیوان بیانگر تلاشی برای تنظیم مجدد رابطه میان حقوق متهم و اجرای مؤثر عدالت کیفری در مواجهه با موانع ساختاری و متهمان صاحب قدرت است. رویکرد نوظهور دیوان در این زمینه، نه به معنای تضعیف تضمینهای دادرسی منصفانه، بلکه کوششی برای حفظ مشروعیت دیوان و جلوگیری از بنبست در عدالت کیفری بینالمللی است؛ کوششی که از رهگذر تفسیر حق مواجهه در چارچوبی گستردهتر از انصاف دادرسی و منافع عدالت تحقق مییابد.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
The Evolution of the International Criminal Court’s Approach to the Admissibility of Prior Recorded Testimony: From Ruto to Al Hassan in Light of Fair Trial Principles
نویسندگان [English]
- Nima Ghazbani 1
- Mahin Sobhani 2
- Mojtaba Janipour 3
1 Department of Law, Kish International Branch, Islamic Azad University, Kish, Iran.
2 Assistant Professor, Department of Law, Faculty of Literature and Humanities, University of Guilan, Rasht, Iran.
3 Associate Professor, Faculty of Law, Department of Literature and Humanities, University of Guilan, Rasht, Iran.
چکیده [English]
This study examines the tension between the accused’s right to confront witnesses and the need for the effective administration of international criminal justice in the prosecution of international crimes. It seeks to address the fundamental question of how the International Criminal Court (ICC) strikes a balance between the rights of the accused and the administration of justice in cases where defendants hold positions of political power, resulting in witness intimidation and fear of in-person testimony.This research employs a descriptive-analytical methodology, drawing upon the jurisprudence of the International Criminal Court.The findings indicate that in Ruto, the Court, by prohibiting the retroactive application of the amended Rule 68 and interpreting the rule in favour of the accused, restricted the use of prior recorded testimony and, in light of the weakness of the alternative evidence, the case reached an evidentiary deadlock. By contrast, in Al Hassan, the Court adopted a differentiated and flexible approach, distinguishing between the admissibility of evidence and its probative value, and moved away from the automatic exclusion of prior recorded testimony.
کلیدواژهها [English]
- Prior Recorded Testimony
- Rule 68 (ICC Rules of Procedure and Evidence)
- Right of Confrontation
- International Criminal Court (ICC)
- Ruto Case
- Al Hassan Case
- Fair Trial Guarantees
)